Mity dotyczące grzybów

Mity dotyczące grzybów Jeśli chcemy ominąć możliwość zatrucia się grzybami nie wolno ulegać podpowiedziom innych i nie wolno wierzyć w to iż na przykład jeśli gotuje się grzyby to należy zanurzyć srebrna łyżeczkę w potrawie i poczernienie jej powierzchni potwierdzi istnienie trującego grzyba w potrawie. Jest to nieprawda gdyż związki chemiczne powodujące czernienie srebrnej łyżeczki obecne sa zarówno w grzybach jadalnych jak i niejadalnych. Innym przesądem jest to że po wrzuceniu do potrawy cebuli lub czosnku zszarzeją i to informacje o truciźnie. Nieprawda gdyż enzym powodujący szarzenie cebuli istnieje również w grzybach jadalnych. Także do mitów można zaliczyć to iż mleko zwarza się pod wpływem grzybów trujących. Zwarza się również pod wpływem grzybów jadalnych. Wśród bajki można również włożyć przeświadczenie że grzyby trujące omijają robaki. Leśnie ślimaki czy czerwie muchówek bardzo lubią wgryzać się w muchomora sromotnikowego. Grzyby trujące nieprzyjemnie pachną – to również mit bo na przykład muchomor sromotnikowi pachnie sztucznym miodem a ten zapach jest bardzo przyjemny.

Cudna jak kwiat

Cudna jak kwiat O dziewczętach lub kobietach niezwykłej urody bardzo często mówimy, że ich urodę można porównać z urodą najpiękniejszych kwiatów – w tej roli oczywiście najczęściej występują niezawodne róże, które dla całego mnóstwa osób są kwiatami najpiękniejszymi na świecie. Kobieta cudna niczym kwiat to kobieta o bardzo naturalnej, niczym nie poprawianej urodzie. Żadna interwencja chirurga plastycznego nie wchodzi tu w rachubę, nie ma mowy o żadnych kuracjach botoksowych i tym podobnych. Nawet jeśli jest makijaż, a zazwyczaj jest, to naprawdę subtelny i nie rzucający się w oczy. Cudna jak kwiat kobieta to taka kobieta, która zachwyci się każdy i każdy, bez względu na płeć, obejrzy się za nią na ulicy. Cudnej niczym kwiat kobiecie właściwie we wszystkim jest bardzo dobrze – wspaniale zaprezentuje się w eleganckiej sukni od Armatniego, jak i w przysłowiowym worku na kartofle. Nie ma znaczenia, w co będzie ubrana, bo i tak zawsze będzie bardzo piękna i olśniewająca, zaś strój nie ma tu nic do rzeczy.

Drzewa owocowe

Drzewa owocowe Smaczne owoce latem, jakimi może cieszyć się człowiek to oczywiście drzewa owocowe i ich owoce, a w ramach precyzji, człowiek nie jada samego drzewa tylko jego owoce, które co roku są na nowo rodzone. Drzewa owocowe to zazwyczaj drzewa liściaste, ponieważ tak się wykształciła natura. Abyśmy mogli cieszyć się owocami musi zajść bardzo długi proces, który ma kilka kroków i nie można ominąć żadnego z nich, ponieważ w przeciwnym wypadku wszystko pójdzie na marne. Przede wszystkim drzewo musi osiągnąć wiek, w którym może owocować. Kolejnym krokiem jest to, że wyrosną na nim kwiatki, które w kolejnym kroku muszą zostać zapylone. Zapylenie może odbyć się na kilka sposobów, na przykład sztucznie, albo naturalnie. Sztucznie to oczywiście staraniem człowieka, a naturalnie dzięki owadom, a najczęściej pszczołom. Ludzie oczywiście muszą dbać o młode owoce, ponieważ bardzo często atakują je pasożyty i choroby, dlatego trzeba robić niezbędne opryski na drzewach, które zapobiegną takiej niedogodnej sytuacji.

Podział merystemów

Podział merystemów Tkanki twórcze dzieli się głównie ze względu na ich umiejscowienie w roślinie. Merystemy wierzchołkowe tworzą stożki wzrostu łodygi i korzenia, znajdują się więc na ich szczycie. Dzięki nim roślina przyrasta najbardziej na długość, a jedynie trochę na grubość. Ich komórki są bardzo delikatne i podatne na uszkodzenia, dlatego w łodydze chronią je specjalne liście okrywające, a w korzeniu są przykryte wielokomórkową czapeczką. Merystemy interkalarne, zwane wstawowymi, powodują przyrost pędu na długość. Tworzą się u tych roślin, które na szczycie łodygi wytwarzają kwiatostany lub kwiaty, przez co nie mogą wytworzyć merystemów wierzchołkowych. Dlatego też tkanki te są umieszczone wzdłuż łodygi w węzłach. Chronią je pochewki liściowe. Zbudowane tak są między innymi trawy, turzyce i goździkowate. Merystemy boczne powodują, że roślina wtórnie przyrasta na grubość. Dzieli się je na miazgę twórczą (kambium) i miazgę korkotwórczą (fellogen). Ta pierwsza tworzy się zazwyczaj wzdłuż łodygi i korzenia w postaci walca. Umieszczona jest między łykiem a drewnem pierwotny. Miazga korkotwórcza powstaje za to pod skórką łodygi, produkuje komórki wtórnej tkanki okrywającej (korka).